Verkiezingen.
Tijdens mijn verblijf in Z.O.Azië heb ik ondervonden dat het beter is zich niet in te laten met politiek of godsdient. Deze onderwerpen liggen bij velen erg gevoelig en leiden vaak tot hevige discussies en ruzies, omdat men gedwongen wordt een keuze te maken. Je bent voor of tegen. Een alternatief wordt niet aanvaard. Neutraal blijven is erg moeilijk.
Al deze herinneringen gingen door mijn hoofd toen ik me, op zondagmorgen, met mijn oproepingsbrief en mijn identiteitskaart, verplicht en op straffe van boete, naar kiesbureau 192 begaf, om daar mijn stem uit te brengen. Ik die probeer neutraal te blijven. Ik die probeer te geloven in democratie, waar jij en ik een vrije mening mogen hebben en het mij dus vrij staat om geen mening te hebben omtrent politieke en godsdienstige aangelegenheden. Ik die dus blanco of ongeldig zou stemmen. Ik kreeg goesting om een grote, dikke vette rooie streep te trekken op die stembrieven. Maar ik bedacht me en volgde de raad op van een goeie vriend die me zei: "Stem op Agalev, of op Groen, want die brave mensen planten zo nu en dan toch nog een groene boom... en tegen bomen heb ik niets. Integendeel.
Zo is nu die vervelende karwei achter de rug en kan ik mezelf nog altijd een goeie burger noemen. Op de weg terug naar huis, riep iemand me toe: "Heb je voor de goei gekozen?", waarop ik mijn schouders ophaalde en dacht: "Wie zijn de goei?" en "Zijn er wel goei?" - "Politiek is een van de motoren die de machines van onze moderne democratie aan de gang houden", dacht ik.
's Avonds, tijdens een reclamepauze op teevee, schakelde ik even naar één. Wat zag ik? Terwijl de ene partij haar overwinning vierde verdedigde de verliezer zich door de ander alvast te verwittigen dat het hiermee niet gedaan was, maar misschien juist zou beginnen. Er kwam zware kritiek op de andere partijen en iedereen verdedigde zich zo goed als het maar kon door zichzelf te prijzen of de ander af te breken. De kleine partijen wachtten geduldig hun tijd af. Jongens, wat een circus. Wat een broederlijkheid. Wat een verdraagzaamheid.Ja, ik ben sarcastisch, en ik ben het beu. Ik voel me geen goeie burger op dit moment. Ik dacht terug aan de 01.10 muziekconcerten van vorige zondag en hun boodschap van verdraagzaamheid, en nu zag ik op teevee hoe verdraagzaam onze politieke leiders zich gedroegen. Hoe ze mekaar bekladden met hun eigen onvermogen. Hoe ze de machine van onze democratie misbruikten. Zelfs als neutrale burger heb ik geen keuze. Ik ben een gedwongen onderdeel van de machine. En ik schakelde terug naar Kanaal2 waar het programma "Open & Bloot" werd getoond. Van toeval gesproken. "In de politiek is niets open en bloot" dacht ik nog.
Ik ben het beu. Ik ben het moe om betutteld te worden als een klein, onmondig kind dat niet zou weten wat goed is voor hemzelf. Iedereen schijnt te weten wat goed voor me is. Iedereen zegt me wat ik moet doen. Wat ik mag en niet mag. Ik word gedwongen de regels zo maar, op straffe van..., te aanvaarden. Okee. Er zijn en er moeten regels zijn. En okee, okee, ik zal de regels volgen, maar op mijn eigen ritme en naar mijn eigen keuze. Met andere woorden, ik zal niet opstandig worden en het voorbeeld van onze politieke of/en godsdienstige leiders volgen. Integendeel.
Op Canvas keek ik naar het einde van een interview met Al Gore die campagne voert voor het stopzetten van de opwarming van onze aarde. Amerika wrijft er al jaren zijn voeten aan omdat geld verdienen nu eenmaal belangrijker is dan dat we straks allemaal verdrinklen als het ijs van de poolkappen smelt. Politiek in Amerika betekent geld. Hij die het meeste betaalt kan Bush laten dansen.
Het wordt de hoogste tijd dat ik voor mezelf ga denken. Het wordt de hoogste tijd dat ik me met mezelf ga bezig houden en me niet langer bemoei met wat een ander denkt of doet, hoe die ander er uit ziet of welke politiek hij volgt, noch welke godsdienst hij nog aanhangt. Ik bid dat ik de moed mag hebben om mezelf te durven zijn. Ik bid voor mezelf, want als ik wil dat de wereld verandert moet ik beginnen met mezelf te veranderen. Niemand anders zal en kan het voor mij doen.Ik bid dat elke mens de moed moge opbrengen om aan zichzelf te beginnen, om zichzelf te worden, zodat we allen, in liefde en harmonie kunnen samenleven. Als vrije mensen.
PS / Om mezelf te ontdekken moet ik in discussie gaan met mezelf. Om bij mezelf te blijven mag ik geen enkel oordeel vellen, en beseffen dat alles zich ontplooit volgens universele wetten.Om mezelf te worden is het goed in 't eigen hart te kijken, nog even voor het slapen gaan... in de stilte van mijn hart op zoek te gaan naar mezelf en daar God te ontmoeten.
Al deze herinneringen gingen door mijn hoofd toen ik me, op zondagmorgen, met mijn oproepingsbrief en mijn identiteitskaart, verplicht en op straffe van boete, naar kiesbureau 192 begaf, om daar mijn stem uit te brengen. Ik die probeer neutraal te blijven. Ik die probeer te geloven in democratie, waar jij en ik een vrije mening mogen hebben en het mij dus vrij staat om geen mening te hebben omtrent politieke en godsdienstige aangelegenheden. Ik die dus blanco of ongeldig zou stemmen. Ik kreeg goesting om een grote, dikke vette rooie streep te trekken op die stembrieven. Maar ik bedacht me en volgde de raad op van een goeie vriend die me zei: "Stem op Agalev, of op Groen, want die brave mensen planten zo nu en dan toch nog een groene boom... en tegen bomen heb ik niets. Integendeel.
Zo is nu die vervelende karwei achter de rug en kan ik mezelf nog altijd een goeie burger noemen. Op de weg terug naar huis, riep iemand me toe: "Heb je voor de goei gekozen?", waarop ik mijn schouders ophaalde en dacht: "Wie zijn de goei?" en "Zijn er wel goei?" - "Politiek is een van de motoren die de machines van onze moderne democratie aan de gang houden", dacht ik.
's Avonds, tijdens een reclamepauze op teevee, schakelde ik even naar één. Wat zag ik? Terwijl de ene partij haar overwinning vierde verdedigde de verliezer zich door de ander alvast te verwittigen dat het hiermee niet gedaan was, maar misschien juist zou beginnen. Er kwam zware kritiek op de andere partijen en iedereen verdedigde zich zo goed als het maar kon door zichzelf te prijzen of de ander af te breken. De kleine partijen wachtten geduldig hun tijd af. Jongens, wat een circus. Wat een broederlijkheid. Wat een verdraagzaamheid.Ja, ik ben sarcastisch, en ik ben het beu. Ik voel me geen goeie burger op dit moment. Ik dacht terug aan de 01.10 muziekconcerten van vorige zondag en hun boodschap van verdraagzaamheid, en nu zag ik op teevee hoe verdraagzaam onze politieke leiders zich gedroegen. Hoe ze mekaar bekladden met hun eigen onvermogen. Hoe ze de machine van onze democratie misbruikten. Zelfs als neutrale burger heb ik geen keuze. Ik ben een gedwongen onderdeel van de machine. En ik schakelde terug naar Kanaal2 waar het programma "Open & Bloot" werd getoond. Van toeval gesproken. "In de politiek is niets open en bloot" dacht ik nog.
Ik ben het beu. Ik ben het moe om betutteld te worden als een klein, onmondig kind dat niet zou weten wat goed is voor hemzelf. Iedereen schijnt te weten wat goed voor me is. Iedereen zegt me wat ik moet doen. Wat ik mag en niet mag. Ik word gedwongen de regels zo maar, op straffe van..., te aanvaarden. Okee. Er zijn en er moeten regels zijn. En okee, okee, ik zal de regels volgen, maar op mijn eigen ritme en naar mijn eigen keuze. Met andere woorden, ik zal niet opstandig worden en het voorbeeld van onze politieke of/en godsdienstige leiders volgen. Integendeel.
Op Canvas keek ik naar het einde van een interview met Al Gore die campagne voert voor het stopzetten van de opwarming van onze aarde. Amerika wrijft er al jaren zijn voeten aan omdat geld verdienen nu eenmaal belangrijker is dan dat we straks allemaal verdrinklen als het ijs van de poolkappen smelt. Politiek in Amerika betekent geld. Hij die het meeste betaalt kan Bush laten dansen.
Het wordt de hoogste tijd dat ik voor mezelf ga denken. Het wordt de hoogste tijd dat ik me met mezelf ga bezig houden en me niet langer bemoei met wat een ander denkt of doet, hoe die ander er uit ziet of welke politiek hij volgt, noch welke godsdienst hij nog aanhangt. Ik bid dat ik de moed mag hebben om mezelf te durven zijn. Ik bid voor mezelf, want als ik wil dat de wereld verandert moet ik beginnen met mezelf te veranderen. Niemand anders zal en kan het voor mij doen.Ik bid dat elke mens de moed moge opbrengen om aan zichzelf te beginnen, om zichzelf te worden, zodat we allen, in liefde en harmonie kunnen samenleven. Als vrije mensen.
PS / Om mezelf te ontdekken moet ik in discussie gaan met mezelf. Om bij mezelf te blijven mag ik geen enkel oordeel vellen, en beseffen dat alles zich ontplooit volgens universele wetten.Om mezelf te worden is het goed in 't eigen hart te kijken, nog even voor het slapen gaan... in de stilte van mijn hart op zoek te gaan naar mezelf en daar God te ontmoeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten